«Տերյանի հետ» վերնագրով առաջարկեցի շարադրություն գրել 11-րդ դասարաններում, երբ երազական սիրո և թախծի նուրբ երգչին էինք ուսումնասիրում: Քրիստինե Կարապետյանի մտերմիկ զրույցը մթնշաղի ու աշնան բանաստեղծի հետ ուշադրությանս արժանացավ: Անսահման լռության բանաստեղծը նրան չարձագանքեց, բայց այս տողերի միջոցով հասկանալի դարձավ, թե որքան սիրված է մնում նա բոլոր ժամանակներում տարբեր սերունդների կողմից: Քնարական զգացմունքների արտահայտիչը միաձուլվել էր աշակերտուհուս ներքին մտորումներին ու դարձել նրա համար յուրահատուկ բանաստեղծ և յուրահատուկ մարդ՝ իր խոր ներաշխարհով:
«Անկեղծ եմ ուզում խոսել Ձեզ հետ, թախծի բանաստեղծ սիրելի՛ Տերյան: Անչափ զգայունություն, պայծառ տխրություն...Հենց դրանց էլ հանդիպեցի Ձեր ստեղծագործության մեջ գրականության դասաժամերին: Դուք մի այլ աշխարհում էիք ապրում, աշխարհ, որը Ձեր մահվանից հետո չոնչացավ, այլ Ձեր բանաստեղծություններով փոխանցվեց սերնդեսերունդ։ Այո՛, Դուք խոսում եք տխրության մասին, և այն ինձ է հասնում ոչ թե տրամադրության անկմամբ, այլ՝ զգացմունքային խոր բազմազանությամբ։
Հանդիպածս բանաստեղծներից ու արձակագիրներից ամենից զգացմունքայինը Դուք եք: Ինձ համար յուրահատուկ բանաստեղծ եք, ինչպես նաև՝ յուրահատուկ մարդ՝ խորը ներաշխարհով։ Ձեր հոգու մարդկային բարությունը, աշխարհի ու մարդկանց հանդեպ ունեցած անսահման սերը կենդանի են մնացել Ձեր բանաստեղծություններում։ Տխրության մասին գրված այդ երգերն ինձ են հասցնում թախծոտ մեղեդիներ, որ լավատեսությամբ են օծված: Ձեր հոգեբանական վերապրումների դրաման է, որ Ձեզ առանձնացնում է մյուսներից։ Իսկ տաղանդը Ձեր՝ մարդկային սրտին դիպչելու, Ձեր խոսքն ընթերցողին հասցնելու մեջ է։ Նույնիսկ Ձեր կյանքի վերջին տարիներին, երբ զգում էիք մոտալուտ մահվան շունչը, չարությամբ ու դժգոհությամբ չէր լցված Ձեր սիրտը։
Իրիկնային կիսամութի մեջ անրջող աշնա՛ն երգիչ...Ձեր բանաստեղծությունների ամեն մի տողն ընթերցելիս դողում եմ կարծես։ Որքա~ն հասարակ բառեր՝ բոլորին հասու, որքա~ն հասարակ ոճ՝ բոլորին հիացնող, և այդքանի հետ մեկտեղ՝ սրտի խորքին դիպչելու մեծ տաղանդ։ Դուք թողեցիք գրական հարուստ ժառանգություն, որն ինձ համար ամբողջ հայ գրականության մեջ ամենից զգացմունքայինն է։ Ձեր գրվածքներն ընթերցելիս կտրվում եմ իրականությունից և հասնում Ձեզ ու Ձեր անիրական աշխարհին։ Բայց նույնիսկ այն փաստը, որ դա անիրական աշխարհ է և գոյ չէ, ոչ մի դեր չի խաղում։ Դուք այդ աշխարհում ապրել եք, ապրում եք ու միշտ էլ ապրելու եք։ Դուք չկաք, բայց Ձեր թողած աշխարհը մնացել է մեզ հետ։ Եվ ես էլ Ձեր այդ պատկերած աշխարհում ապրողներից մեկն եմ։
Գիտե՞ք՝ ինչն է, որ ինձ անհասկանալի է։ Ինչու՞ եք անընդհատ խոսում տխրության մասին։ Բայց նաև մտածում եմ՝ արդյո՞ք այսքան մեծ ճանաչում կունենայիք, եթե թախծոտ չլինեին տողերը Ձեր։ Ու պատասխանը երկար սպասեցնել չի տալիս։ Այո՛, տաղանդը Ձեր այնքան մեծ է, որ ինչի մասին էլ գրեիք, սիրո ու ջերմության էր արժանանալու։ Աշնանային թեմայից զատ ունեք ուրիշ բանաստեղծական շարքեր ու նաև «Երկիր Նաիրի»՝ նվիրված մայր երկրին: Մոռացե՛ք վերևում Ձեզ ուղղված հարցիս մասին, քանզի տերյանական տաղանդը միայն տխրության և սիրո մեջ չէ դրսևորվում, երբ հեռուներում ապրելով՝ Ձեզ միշտ հայրենիքն է կանչել»:
Ընթերցեցի աշակերտուհուս խոսքը բանաստեղծի հետ, նորից մտովի հիշեցի նրա բանաստեղծությունների այն օրվա երգերը, որ ունկնդրեցինք տասնմեկերորդցիների հետ, ու նորից համոզվեցի, որ մարդն ապրում է այնքան, որքան հիշում են նրան: Ու այդ իսկ հիշողությամբ մտովի կրկնեցի տողերը նրա.

Գնում եմ ես մի մութ աշխարհ, հեռու երկիր, էլ չեմ գալու,

Բարի հիշեք ինձ ձեր սրտում, մնա~ք բարով, մնա~ք բարով...

Նատաշա Պողոսյան