Վլադիմիր Բալայանի համադասարանցի, դպրոցի մաթեմատիկայի ուսուցչուհի Մարիետա Սարգսյանի ելույթը հերոս ազատամարտիկի դպրոցական կյանքն ու անցած մարտական ուղին էր ուրվագծում, որ լսեցինք ափսոսանքով, թախծալից տրամադրությամբ:
«Իմ մանկության ու դպրոցական տարիների բարի ու անմոռաց, սիրելի՛ ընկեր, շնորհավոր ծնունդդ: Մ՞թե վատ կլիներ, որ քո ծննդյան 60-ամյակին դու ներկա լինեիր, ու այն տոնեիր քո հարազատների, քո ընկերների հետ մեկտեղ: Սակայն ճակատագիրը դաժան եղավ քո նկատմամբ:
Սիրելի՛ Վլադիմիր, կինոժապավենի նման հիշում եմ այն մանկական խաղերը, որ միասին էինք խաղում: Դու սիրում էիր «կռիվ-կռիվ» խաղալ քո իսկ պատրաստած խաղալիք հրացանով, չէիր սիրում պարտվել ու ամբողջ ուժով կանչում էիր՝ հաղթանա~կ-հաղթանա~կ... Իսկ մենք խենթի պես վազում էինք քո հետևից: Այսինքն՝ հայրենասիրությունը քո մեջ էր, քո երակներում, ծնվել էր քեզ հետ ու արտահայտվում էր մանկական խաղերում, որոնց մեջ երևում էր քո անվախ ու քաջարի լինելը, ազատության, անկախության համար պայքարելն ու հաղթանակելը:
Իզուր չեն ասում, որ իսկական հերոսները ծնվում են ժողովրդի ամենախոր ընդերքից: Դու ապրում էիր պարզ ու գյուղական կյանքով, սակայն չէիր կարող չնկատել Արցախում խմորվող պայքարն ու ծլարձակող շարժումը և չդառնալ նրա մարտիկը: Ու դարձար առաջիններից մեկը...
Մենք միասին էինք սովորել Աղաբեկալինջի տարրական դպրոցում, հետո միասին ավարտել Ներքին Հոռաթաղի միջնակարգ դպրոցը: Դու շատ էիր սիրում «պատմություն» առարկան, հաճույքով էիր սովորում դասերը, անգիր գիտեիր բոլոր պատմական թվականներն ու հերոսների անունները: Ո՞վ կիմանար, որ դու էլ կդառնայիր աատագրական պայքարի առաջնորդ, կանմահանայիր քո իսկ իմացած, նրանցից դաս առած հերոսների նման:
Ակամայից հիշում եմ Արցախյան ազատագրական պայքարում նահատակված հերոսներին: Նրանք մինչև արյան վերջին կաթիլը պայքարեցին, գիտեին, որ գնում են ընդդեմ մահվան ու գնացին, ընկան հերոսի նման, բայց մնացին անմահ: Նրանցից յուրաքանչյուրը քաջ գիտեր, որ «Չիմացյալ մահը մահ է, Մահն իմացյալ ՝ անմահություն»:
Որտեղ թեժ մարտ էր ընթանում, դու այնտեղ էիր, իսկ մենք հանգիստ էինք ու հավատում էինք քո հաղթանակին, որովհետև գիտեինք, որ «Վլադիմիր» անունը ազերիների ահն ու սարսափն էր, բայց... Քո զոհվելը կոտրեց մարտակերտցիների մեջքը, բայց մենք հուսախաբ չեղանք, քանզի քո մարտական ոգին մեզ հետ էր, քո արծիվ տղաների հետ:

Խոնարհվում ենք քո հուշարձան դարձած կոթողի առջև, սիրելի՛ Վլադիմիր: Խոնարհվում ենք նաև նրանց առաջ, ովքեր այդ դաժան մարտերում պայքարեցին, բայց պատահաբար կենդանի մնացին, կենդանի մնացին, որպեսզի իրենց հուշերը պատմեն եկող սերունդներին: Քո նմանները ցույց տվեցին, որ մարտակերտցին կառչած է իր սեփական հողին, ու նա ուրիշ տեղ ապրել չի կարող: Քո գործը կիսատ չի մնացել, այն շարունակողներ կան, նրանք մեր նորօրյա հերսներն են, ովքեր Ապրիլյան պատերազմում նոր սխրանքներ գործեցին ու ամբողջ աշխարհին ցույց տվեցին, որ մենք անպարտ ենք, քանի որ մենք հարազատ հողի համար ենք պայքարում, քանի որ մեր պայքարն արդար է:
Կրկին շնորհավոր ծնունդդ, մանկության ու դպրոցական տարիների իմ սիրելի սու՛րբ ընկեր: Գլուխ ենք խոնարհում քո սխրանքների առաջ, դու միշտ մեզ հետ ես: Քո սխրանքն անմահ է, քո անունը՝ մեր սրտերում»: /Մարիետա Սարգսյան/
Նատաշա Պողոսյան