Արցախյան ազատամարտի նվիրյալ Վլադիմիր Բալայանի ծննդյան օրվան նվիրված հուշ-երեկոյին քար լռությամբ ունկնդրեցինք բոլորի ելույթները, նրա ավագ դստեր՝ դպրոցի անգլերենի ուսուցչուհի Նաիրուհի Բալայանի խոսքն անհնար էր լսել առանց հուզմունքի և արցունքների:

«Մարդն ապրում է այնքան, որքան իրեն հիշում են: Հերոսները չեն մեռնում, նրանք ապրում են մեր հոգիներում: Հերոսներն ապրում են այնքան, քանի դեռ ապրում է իր ազգն ու հայրենիքը: Տարիները չեն կարող մոռացնել տալ այն հուշերը, որ արմատավորվում են մեր սրտերում: Հիշողություններն արցունքներ են ծնում, հիշողություններն ապրեցնում են մեզ:
Իմ հիշողությունները հորս մասին սկսվում են տասներկու տարեկանից՝ մազերիս քնքուշ շոյանքով, որ հետո պիտի կերտեր հորս ոգեղեն, հերոսական կերպարը, պարգևեր ինձ դաժան հպարտություն:
«Այն, ինչ պահեցիր, կորած է հավերժ, Այն, ինչ տվեցիր, քոնն է հավիտյան»: Պողոս Առաքյալի խոսքերն են:
Կա՞ արդյոք մի արժեչափ, որով կարելի լինի սահմանել Լեոնիդ Ազգալդյանի, Աշոտ Ղուլյանի, Գարիկ Պողոսյանի, Մանուկ Սահակյանի..., յոթ հազարից ավելի փառքով հավերժացած հայոց սիրասուն որդիների ու հորս՝ Վլադիմիր Բալայանի գիտակցաբար ինքնազոհաբերումը հայրենիքին: Այդ իրենք չէին ապրում այս հայրենիքում, այլ հայրենիքն էր ապրում նրանց մեջ՝ հենց իրենց հոգու մեջ: Եվ թույլ չտվեցին, որ ինչ-որ մեկը ապականի իրենց հոգու սրբությունը:
Նրանք ավելի են արժևորում մեր գոյը, քան մենք՝ ողջերս: Նրանք մեր խիղճն են, մեր բարությունը, մեր ներելու, միմյանց կամենալու՝ մեր հոգու ոսկե դռները: Մեր անզուգական Հովհաննես Շիրազն այսպիսի տողեր ունի.

Սիրի՛ր մորդ, բայց հորդ մի՛ մոռանա,
Չինար դարձիր` իմ դռնից մի հեռանա,

Բախտիդ ծառը թող միշտ բերքով կռանա,
Որ չիմանամ տրտունջ ես դու, իմ բալի՛կ:

Իմ հայրիկի մազերին ձյուն չիջավ: Նրա կյանքի ձմեռը չեկավ: Նա իր կյանքի բոլոր գարուններն իր բացվող վարդերով գիտակցաբար, գաղափարապես նվիրաբերեց հայրենիքին, իր արյամբ ցողեց մեր ու մեր զավակների կենաց ծառը, որ ապրենք ազատ, անկախ, աժանապատիվ՝ հավատալով մեր ապրող, լուսեղեն ապագային:

Շնորհավոր ծնունդդ, հայրի՛կ: Դու միշտ մեր սրտերում ես...»:
Այդ օրը դպրոցի բակում վեր խոյացած հուշակոթողին ծաղիկներ խոնարհեցինք, պահի հավերժացումը նաև Վլադիմիրի հարազատների հետ էր: Այդտեղ էին կինը՝ Մարիետան, որդին՝ Ալեքսեյը, երկու դուստրերը՝ Նաիրուհին և Նունեն, հարսը՝ Յանան, և թոռները:

 Միջոցառումների շարքը՝ նվիրված լեգենդար հրամանատարի ծննդյան 60-ամյակին, իրականացվեց շատ բարձր մակարդակով, հրավիրվածներիս ակնածանքով ու անթաքույց թախիծով՝ առ իր կյանքը հայրենիքին նվիրաբերած հերոս ազատամարտիկը, ով կենդանության օրոք թշնամիների սարսափն էր, մեր հույսն ու հավատը:

  Նատաշա Պողոսյան