Հայաստանի գլխավոր գերխնդիրն, որն այդպես էլ չի ստացվում լուծել, ու որն, ըստ էության, երկրի առաջընթացը կանխող հիմնական գործոններից մեկն է, գումարը ճիշտ տնօրինելու հետ է կապված:

Միայն երկրի արտաքին պարտքի բեռի ավելացման տեմպերի ու տնտեսական ռեալ վիճակի անաչառ համադրությունը բավարար է, որպեսզի ասվածում համոզվի ցանկացած մեկն, ով տնտեսությունից քիչ թե շատ գլուխ է հանում: Փոխարենը փողը ներդնելու տնտեսության հեռանկարային ճյուղերի մեջ, փոխարենը զարկ տալու արտադրական հզորություններին ու ձգտելու թուլացնել երկրի կախվածութունն արտաքին շուկաներից, Կառավարությունը եղած փողը շարունակաբար ուղղում է սխալ ուղղությամբ. հիմնականում սպասարկման ոլորտն են փորձում խթանել:
Գյումրիի քաղաքապետ Սամվել Բալասանյանը իր տարեվերջյան հաշվետու ասուլիսի ժամանակ հույս էր հայտնել, որ Հայաստանի կառավարությունն ամեն ինչ կանի անհրաժեշտ 352 մլն դրամը հայթայթելու` վերանորոգելու համար Գյումրիի Շիրազի անվան փողոցը:
Հիշեցնենք,որ Կառավարության մտահղացմամբ նախատեսվում է վերականգնել Գյումրիում պատմական 4 փողոց` իբր տուրիզմին զարկ տալու համար:
Իհարկե, ոչ ոք դեմ չէ տուրիզմի զարգացմանը Գյումրիում, սակայն ակնհայտ է, որ այս ծրագիրը, որի գործարկման համար նույնիսկ փող չի գտնվում, ոչ մի կերպ չի կարելի քաղաքի կամ առավելևս երկրի համար հեռանկարային համարել, քանի որ նման կերպ վիճակը շտկելու բոլոր փորձերն ու ծրագրերն ընդամենը քմծիծաղ են առաջացնում. քաղաքին նոր արտադրական հզորություններ են անհրաժեշտ, նոր աշխատատեղեր ու ֆաբրիկաներ:
Ի դեպ` այս իմաստով նկատենք, որ մոտ 1 մլն դոլարով, որը Սամվել Բալասանյանը նախատեսում է ծախսել ինչ-որ փողոց վերանորոգելու վրա, կարելի էր մի ֆաբրիկա ստեղծել ու նոր արտադրություն հիմնել: Դա էլ չլինի որ լատինական նկարելու համար (Գյումրիի նոր բրենտն է) 30 000 դոլարից ավել փող էին ծախսել այն պարագայում,երբ քաղաքը սովից հալումաշ է լինում:
Իսկ հարցի պատասխանը, թե ինչու են որոշել 1մլն-ը ծախսել հենց փողոց վերանորոգելու վրա, ավելի քան պարզ է ու բխում է մեր երկրի ռեալներից: Պարզապես այդ ձևով հեշտ է փողեր գրպանել ու փոշիացնել այն, ինչը կբավարարեր մի քանի հազար ընտանիքների կաիրքները հոգալուն:
Ասում են` ասֆալտ փռելը փողաբեր զբաղմունք է: