Դարավերջի սումգայիթյան ոճրագործությունը դատապարտվեց Լևոն Ադյանի «Հեռացող եզերք» գրքի վերլուծության շրջանակներում, որը տեղի ունեցավ Ստեփանակերտի Մուրացանի անվան քաղաքային գրադարանում: Միջոցառումը հետաքրքիր էր, բայց դժգոհությունս` ակնհայտ: Կարծում եմ` Արցախի որոշ լրատվամիջոցներ իմ դժգոհությունից հետո պետք է լուրջ հետևություններ անեն, թե ինչու անուշադրության մատնվեց մանկավարժիս ելույթը, որը գրքի նկատմամբ սիրո, հետաքրքրության արտահայտություն էր, և այն նույնքան ուշադրությամբ էլ ընկալվեց ներկաների կողմից:  

Համոզված եմ, որ այս դեպքում լրագրողը առավել շատ պետք է կապված լինի գրքին և նույնքան էլ ուրախությամբ պետք է ընկալի դպրոցականների ընթերցասիրությունը, առավելապես այն դեպքում, երբ խոսքը նաև գրքի քննարկման էր վերաբերում: Ընթերցում եմ միջոցառման մասնակից Զարինե Սառաջյանի անկեղծ խոսքերը, հոգիս բերկրանքով է լցվում. «Շատ լավն էր Ձեր ելույթը, սրտի թրթիռով էի լսում Ձեր աշակերտների անկեղծ խոստովանությունները: Կարծես նոր սերունդը սիրո խոստովանություն էր անում հայ գրքին՝ Լևոն Ադյանի «Հեռացող եզերք»-ով....Դուք Ձեր մանկավարժական գործունեությամբ հերքում եք այն կարծրատիպը, որ այսօր ընթերցողը հեռացել է գրքից...Դուք աշակերտներին մոտեցնում եք գրքին, արթնացնում նրանց մեջ սեր եւ հետաքրքրություն գրքի հանդեպ, որը արժանի է գովեստի»:  

Ինչ մասնագիտություն էլ ունենա մարդ, կարծում եմ` յուրաքանչյուր ոք պետք է առանձնահատուկ ակնածանք ունենա ոչ միայն գրքի, այլև մեր օրերում գիրք ընթերցողների նկատմամբ: Տվյալ դեպքում ինձ մնում է ասել, որ գրքի հանդեպ սեր սերմանող ուսուցչի խոսքը անտեսողը լրագրող չէ:  

Տարիների` իմ մանկավարժական գործունեության ընթացքում դեռ որևէ գրքի նկատմամբ այսքան հետաքրքրություն չէի նկատել, որքան աշակերտների և ուսուցիչների մոտ եմ նկատում մի գրքի հանդեպ, որն այս օրերին անցնում է ձեռքից ձեռք, միայն թե ընթերցեն: Իմ ունեցած միակ գիրքը շրջում էր դասարանից դասարան, պարզվեց` շրջկենտրոնի գրադարանում եղած երկու գիրքն էլ հապշտապ վերցրել են մեր աշակերտները, բայց նաև օտար ափերում ապրող գրողի հետ կապ հաստատելով` մի քանի գիրք հայթայթեցի ընթերցասերների համար: 

Մի՞թե սա ուրախալի փաստ չէ, որ Լևոն Ադյանի «Հեռացող եզերքը»` իր սուղ տպաքանակով, այսքան շատ ընթերցողներ ունի, բայց դրա կողքին դեղնած, փոշոտված բազմաթիվ գրքեր կան, գուցե նաև մի քանի անգամ վերահրատարակված, որ երբևէ ընթերցող չեն ունեցել:

Նատաշա Պողոսյան
Արցախի վաստակավոր մանկավարժ