Դպրոց տանող այն հին ճանապարհն արդեն անցյալում է, իմ առջև այս նորն է, որ հոգուս բերկրանք է բերում, ու նորից ծնվում են տողեր այս նորի մասին: Հայրենաշինություն կա այստեղ, գեղեցիկ կյանք ձևավորելու նախադրյալ, ինքնազգացողության բարձրացում, գեղագիտական հիացնող ապրում, վառ ապագայի տեսիլք...

Հայրենյաց նահատակները մեզ հետ են ամենուր, անգամ մեզ դպրոց տանող ու տուն բերող այս նոր ճանապարհին, որ հսկում են մեր խաղաղ երթը, խորին ակնածանքով լցնում մեր հոգին: Ու թախծանուշ մի մեղեդի կսկիծներ է բերում իր հետ, երբ մեկիկ-մեկիկ նայում ենք նրանց նկարներին... Երիտասարդ ու հավերժացած, ամեն մեկը՝ մի սուրբ օջախ, վերևից նայող սուրբ պատկերներ...
Մեր առջև փռված այս նորացված ճանապարհը շատ ավելին է... Ուղղակի հրաշք է սա, որ քաղաքս նոր շունչ է առել, ապրում ու ապրեցնում է մարտակերտցիներիս մի նոր կյանքով՝ մեր երիտասարդ ու շատ գործունյա շրջվարչակազմի ղեկավարի հրաշալի կերպարով: Բայց ո՞վ կհավատար... Երբեմն ինձ թվում է՝ երազ է սա ու դրա հետ նաև՝ շատ ու շատ ձեռնարկված նախաձեռնություններ, որոնք մեզ տարիներ շարունակ անհասանելի են եղել: Երևի թե անհրաժեշտ էր մեկը, ով իր եռանդուն, նպատակասլաց գործունեությամբ կհոգար մեր քաղաքի ու բնակիչներիս մասին...
Սիրում եմ Մարտակերտն անվերապահորեն: Դա հնարավոր չէ բացատրել, երբ այդ սերը ծնվել է շատ վաղուց, ու այն երբեմն տառապանք է բերել իր հետ, երբ մեր կամքին հակառակ՝ հեռացել ենք այստեղից: Պատերազմից հետո ապրել եմ օտարության մեջ, երբևէ մեծ քաղաքների շքեղությունը չի գերել ինձ, որտեղ էլ ոտք եմ դրել, իմ կարոտը ծիլեր է արձակել, ու զգացել եմ, որ այս փոշոտ քաղաքը, որ ամենևին քաղաքի նման չէ, հոգուս մեջ առած՝ ամենուր ինձ հետ է:

Ապրիլյան քառօրյայից առաջ դպրոցի հարակից փողոցի մի փոքր հատված ասֆալտապատվեց: Հաջորդ օրը դպրոցի ճանապարհին՝ մի մայթից մյուսն անցնելիս, հաճելիորեն գեղեցիկի զգացողություն ապրեցի ու հասկացա, որ բարեկեցիկ կյանքի նախադրյալներից մեկը հենց սա է, որից զրկված ենք եղել տարիներ շարունակ:
Ու այդ տարիների ընթացքում միշտ էլ մարտակերտցին ապրել է այն զգացողությամբ, որ մենք անտեսված ենք, անուշադրության մատնված, առավել շատ հուսահատության գիրկն ընկանք, երբ երկրորդ անգամ զգացինք պատերազմի հոտը, նորից ընկանք հրետակոծության տակ, և ավերված նոր տներ ավելացան: Չնայած վերացրին ավերածությունների հետքերը, բայց կարծես մարեց հույսը, որ Արցախի իշխանությունները երևի կմոռանան մեզ, ու այս քաղաքն այդպես էլ կմնա սպիացած վերքերն իր հոգում:
Այնպես չթվա, որ մենք ասֆալտապատ ճանապարհ չենք տեսել... Մեծ քաղաքների շլացուցիչ լույսերի տակ բազմիցս անցել եմ հայելու պես փայլող ճանապարհներով, բայց միշտ հայրենի փոշու մեջ կորած կամ ցեխոտված ճանապարհն է երևացել ինձ: Շատ-շատերի նման կարոտս շաղախել եմ այդ փոշու և ցեխի մեջ, վերադարձել հայրենի քաղաքս, գերադասել ապրել այս ճաքճքած հողի վրա, որ հայրենյաց նահատակների արյունով է օծված, մեր կողքին քայլող քաջորդիների մարտական ճանապարհով:
Մնում է պահպանենք ամեն մի նոր, որ դժվարությամբ, տարիների երկարատև սպասումներից է ծնվել ու դարձել իրական, և գնահատենք այս գեղեցիկն արարողին ամենուր և ամեն ժամ, ով միշտ մեր կողքին է, մեզ հետ՝ մեր հոգսերին ու այս նոր կյանքին ուղեկից:
Նատաշա Պողոսյան