Գարուն է, գարնանաբույր, շրջակա աշխարհը կարծես չի շնչում, երբ անհագուրդ կարոտով ամեն անգամ զգում ենք ապրելու գինը: Ուզում ենք մոռացության տալ ամեն ինչ, միայն ապրել գարնան բույրով և առավոտվա լուսաբացի ժամերին սպասող անհամբերությամբ` ուզում ենք վանել մեզանից այն անհանգիստ մտորումները: Երբեմն բարձրաձայն արտասվելու մեծ ցանկություն է ծնվում, բայց լսելի միայն մեզ, երբեմն ապրելու մեծ ցանկություն է ծնվում, բայց լռում ենք, երբ զգում ենք, որ մի ամբողջ կյանք այդ օրվա հետ է կապված:
Գարուն է, ու այս գարնան անուշաբույրն ենք ուզում զգալ, բայց մեզ հասնող ձայներից ցասկոտ վեր ենք թռչում հանկարծ: Ապրելու մարմաջով կարծես տառապում ենք, ու այսպես երբեմն խուլ թնդում է մեր հոգին, բայց սառցե ձնծաղիկներ ենք տեսնում, որ մեզ են հղել, ու սառցե մանրիկ կտորների մեջ գարնանաշունչ ենք ուզում գտնել, բայց մեզ նայող ձնծաղիկների բույրը չենք զգում, երբ ապրելու կարոտով ենք տարված:
Ու քայլերս ինձ տանում են դեպի դուռը: Բանալին եմ կամաց պտտեցնում, որ առատորեն շնչեմ այն մաքուր գարնան սառն օդը գիշերային խոնավ ու խավար մթության մեջ: Շնչում եմ ագահորեն այն մաքուր ու հովից մեղմորեն օրորվող անուշաբույրը, որ գարունն է իր հետ բերել: Գարուն է, գարնան զարթոնք, և ես ուզում եմ կլանել անգամ այն բոլոր շշուկները, որ կարող է հանկարծ սարդոստայն է հյուսված, բայց մեղմ է օդը, հանգիստ: Նայում եմ գիշերվա մեջ մարմրող աստղերին, իմ տան վառվող լույսի մեղավոր շողերին եմ նայում և լույսի սպառվող ու մարող հույսերին չեմ ուզում տրվել:
Խաղաղ լուսաբացի երազանք կա մեր հոգում, որ փարվում է մեզ, ու այդ երազանքները ձուլվում են անցած գարնանամուտների օրերի հետ: Ուզում ենք ցրել այս երկար թվացող գիշերվա խավարը, որ իր հետ երբեմն սարսուռ է բերում, մեր հոգիները պատած սառույցն ենք ուզում կոտրել, երբ ապրելու կարոտ կա անհագ, երբ ամեն անգամ զգում ենք ապրելու գինը:
Խավարի մեջ լույսեր ենք փնտրում ու անցած-գնացած օրերի մեջ մի աստանդական կյանք ենք տեսնում այն «օտար, ամայի ճամփեքի վրա»: Ու նորից վանում ենք այդ մտքերը մեզանից, երբ կարոտի կանչ կա մեր հոգում, ապրելու մեծ սեր, երբ ապրելու մարմաջով տարված` լուսաբացի ենք սպասում: Չարագուշակ ինչ-որ զգացողություն պաշարել է մեր հոգին ու փորձում ենք վանել մեզանից, որ լուսաբացը դիմավորենք գարնանամուտի նոր բացվող օրով: Հալվում է գիշերը կամաց, ողջագուրվում ենք այն լուսաբացին, որին սպասել ենք անհագ: Մի նոր օր է բացվում, մի նոր արշալույս, գարնան առաջին օրն է` գիշերվա անհանգիստ ապրումներից հետո` զուլալված ու ապրելու մարմաջով տարված:
Նատաշա Պողոսյան