Ընտրությունների մոտեցմանը զուգահեռ իշխանությունների տրյուկները՝ հասարակության վրա տպավորություն թողնելուն կամ միմյանց ծառայություններ մատուցելուն ուղղված, է՛լ ավելի են ակտիվանում: 

Օրերս, իսկ ավելի ճիշտ՝ հունվարի 19-ին  Երևանի քաղաքապետ Տարոն Մարգարյանի գլխավորած պատվիրակությունն պաշտոնական այցով մեկնել էր Արցախի Հանրապետություն՝ հանդիպելու տեղի ղեկավարության հետ:
Թե հատկապես ինչո՞վ էր պայմանավորված Մարգարյանի պոռթկումը՝ հանդիպելու Բակո Սահակյանին կամ Արցախի վարչապետ Արայիկ Հարությունյանին, իհարկե, պաշտոնական հաղորդագրությունը փորձում է ինչ-որ կերպ տալ այդ հարցի պատասխանը՝ որպես այցի գլխավոր նպատակ ու հիմնական շարժառիթ նշելով      Երևանի վարչական շրջաններ - ԼՂՀ շրջաններ համագործակցության խթանումը,սակայն ակնհայտ է,որ այս ամենը զուտ ֆիզիկապես չի կարող զերծ լինել նախընտրական շղարշից:
Իսկ այն, որ նախընտրական շղարշ այս ամենում հաստատ կա, ապացուցում է ոչ միայն հենց նախընտրական շրջանում տեղի ունեցած սույն այցի փաստն ինքնին, այլև դրա ընթացքում տեղի ունեցած բավականին հետաքրքրաշարժ իրադարձությունները:
Բակո Սահակյանը, պարզվում է, մեդալներ է հանձնել Տարոն Մարգարյանի մի շարք մտերիմների, այսինքն Երևան քաղաքի վարչական շրջանի բոլոր ղեկավարներին:
Թե հատկապես որ իրողությամբ է մոտիվացված Բակո Սահակյանի այս բավական վիճելի քայլն, այնքան էլ հասկասնալի    չէ:
Մի՞թե Մարգարյանի թայֆայի մի անքակտելի մասը հանդիսացող Հրայր Անտոնյանի՝ հայրենիքի, պետության,Արցախի առաջ մատուցած ծառայություններն    այն աստիճան ակներև են,որ թողնել նրան առանց պետական պարգևի, ոչ մի կերպ չէր ստացվի:
Ընդհանրապես, պետք է նկատել, որ Հայաստանում վաղուց չափազանց էժանացվել է «պետական պարգև» հասկացությունն, ու պարգևատրողները վաղուց ստեղծել են բացառապես սեփական չափորոշիչները՝ որոշելու, թե ով ինչին է արժան կամ որ մեկին հատկապես որ շքանշանն է սազական: Պարգևատրում են ում ասես ու որքան ասես՝ հաճախ շեշտը դնելով ոչ թե կատարված    գործի, այլ՝ պարգևատրվող անձի ով լինելու հանգամանքի վրա:
Ամեն մեկը ձևավորել է իր ֆավորիտների յուրատեսակ ցուցակն ու պարբերաբար նրանց, ի պատասխան մատուցած մասնավոր ծառայությունների, հերթով պարգևատրում է:
Այնինչ՝ անվիճելի է, որ սրան-նրան քաղաքական կամ նախընտրական տրամաբանությունից բխած պարգևատրումների փոխարեն՝ շատ ավելի տրամաբանական կլիներ, եթե համապատասխանների ուշադրության կենտրոնում հայտնվեին Ապրիլյան պատերազմում իսկական սխրագործություններ գործածներն ու նրանց հարազատները:
Այսօր, պետական ամենաբարձր պարգևների    արժան են այն զինվորներներն ու նրանց ծնողները, որոնց անձնուրացության արդյունքում է, որ մենք այսօր դեռևս անկախ Արցախ ունենք ու կարողանում ենք անհոգ քուն մտնել:
Մինչդեռ    հայաստանյան իրականությունում քիչ չեն դեպքերն, երբ ասենք արտերկրում    բուժման կարիք ունեցող զինվորները ստիպված են լինում կերակրվել իշխանությունների դատարկ խոստումներով ու համակերպվել այն մտքի հետ, որ բացառապես ոմանց անտարբերության հետևանքով իրենք մնալու են հաշմանդամ:
Կագնել այս ամենի ֆոնին, ՀՀԿ-ական գելերին պետական պարգևներ հանձնել, առնվազը կոռեկտ չէ: Ո՞ւմ են փորձում «ջիջիլ գցել», հասկանալի չէ...
Ալեքսանդր Գրիգորյան