Ամանորի շեմին ենք, յուրաքանչյուրը յուրովի մի հետադարձ հայացք է ձգում իր անցած տարվան, որտեղ լավ ու վատ ապրումներ կան, կատարված կամ չիրականացված երազանքներ, նոր աշխարհ եկող մանկան ճիչեր կամ անդառնալի կորուստներ, երանության ու անհոգության պահեր կամ հուսալքության անձկալի օրեր, որ անցյալ են դառնում:
Նոր տարի, նոր սպասումներ, նոր հույզեր, ամեն ինչ նոր է, երբ տարին փակում ենք և դիմավորում մի Նոր տարի…Բայց սահմանամերձ բնակավայր Մարտակերտում ապրողներս շատ լավ գիտակցում ենք, որ մեզ համար նոր է մեր ամեն մի լուսաբացը, այդ նորը մեզ համար երբեք չի հնանում, ինչպես կորստյան ցավը:
Երբեմն ասում են` այդ համաստեղություններին հավատալն էլ ավելորդ է… Իհարկե, հավատալս որն է, թե ինչ-որ աքաղաղ մեզ համար կարող է ավետաբեր դառնալ…Բայց ինչու 92-ի Կապիկի տարի ապրածներս, որ Արցախյան պատերազմ տեսանք, նույնպիսի անհանգիստ ապրումներ ունեցանք նաև 2016-ի Կապիկի տարում, որ մեզ համար նորից մի աղետ բերեց, ինչ-որ անսովոր Քառօրյա պատերազմ անվամբ: Եվ ինչու քառօրյա, երբ այդ քառօրյայից հետո օրեր շարունակ մի ամբողջ ապրիլ բնակավայրս մեկընդմեջ հրետակոծության տակ էր, բնակիչների ստվար մասը` տարհանված, մի փոքր մասն էլ` պատսպարված խոնավ նկուղներում:
Ապրում ենք լավ ու վատ օրերի միջնակետում, ապրելու և չապրելու հետ զուգահեռված, ապրելու կարոտը մեր հոգում, ինչպես շատ-շատերը, որ Աստծուն են ապավինում իրենց ապրելու համար: Մեզ էլ կարոտը տանում է դեպի Նոր տարին, մենք էլ մտնում ենք խանութները, որ ապրենք այս նորով, որ մենք էլ դատարկաձեռն դուրս գանք այնտեղից` հայացքներս հառած մեր գնումներին, որ այնքան թանկ են ու կարծես` պարտադրված: Մենք էլ տոնածառի շքեղ լույսերով հուսավառվում ենք, նոր լույսեր փնտրում, բայց երբեք այն հեռվից եկող մահաբեր լույսերը չենք մոռանում: Մեր երեխաներն էլ նվերներ են ստանում, ուրախանում, բայց նաև լրջանում, երբ հեռվից ահեղադղորդ ձայների արձագանքներն են լսում:
Ինձ համար նոր է դառնում իմ ամենօրյա դասը, երբ խաղաղ է այդ օրը: Նոր է դառնում բակում խաղացող երեխաների աղմուկ-աղաղակը, որին կարոտում էի այն ապրիլյան օրերի` դատարկված բնակավայրիս շրջապատի լռության մեջ: Ինձ թվում է` երեխաների այդ աղմուկն էլ նոր է, ու այլևս չեմ դժգոհում նրանց ձայներից, որ երբեմն լսում եմ պատուհանիս տակ: Ինձ համար նոր է դառնում առավոտվա այն փոքրիկ ցողը, որ բռանս մեջ կամաց տարուբերում եմ և ուրախանում, որ այս փոքրիկ հրաշքով ապրելու բերկրանքն ունեցա…Վերևից փաթիլվող ձյան ճերմակությունն էլ նոր է ինձ համար, երբ վայելում եմ այն օդի սառնության մեջ: Եվ այսպես նոր է դառնում ամեն ինչ, նույնիսկ մարդիկ, երբ այստեղ ապրում են` երբեմն հարբած իրենց նորովի ապրելու կամքից:
Նատաշա Պողոսյան