Լևոն Մկրտչյանի պաշտոնավարումից անցել է բավական երկար ժամանակ`բավարար ժամանակահատված, որպեսզի արդեն իսկ հնարավոր լինի պատկերացում կազմել, թե որոնք են նրա գործունեության գաղափարական մեխերն, ու ինչի վրա է նա իր պաշտոնավարման ընթացքում շարունակելու շեշտը դնել:

Նախ` որևիցե գնահատական հնչեցնելուց առաջ հարկավոր է նկատի ունենալ այն իրողությունը, որ Մկրտչյանը ոլորտն իր տնօրինության տակ առնելիս այն ամենևին էլ որպես փթթող համակարգ չէ, որ ժառանգություն է ստացել իր նախորդից` Աշոտյանից, ու, բացառապես օբյեկտիվ գործոններով պայմանավորված, հնարավոր չէ ներկայումս նրանից հրաշագործություններ ակնկալել. սա հասկանալի է, թերևս, բոլորին:

Բայց այն, ինչի մասին հիմա խոսք կգնա, ասվածի հետ բացարձակապես որևիցե առնչութոյւն չունի ու վկայում է այն մասին,որ Մկրտչյանը նույնպես,ինչպես և իր նախորդը, քաղաքականություն մշակելիս ու այն կյանքի կոչելիս, համենայն դեպս մի շարք կարևորագույն հարցերում, ամենևին էլ հակված չէ հաշվի նստել հայաստանյան իրողությունների հետ. մեր երկրում ևս,ըստ էության,  փորձ է արվում կիրառել  արևմտյան մոդելը, երբ կրթությունը հայտարարվում է` թանկ ապրանք, որ ձեռք է բերվում բացառապես գերբարձր գներով:

Պարզվում է` նոր ուսումնական տարվան ընդառաջ որոշ պետական բուհերի հեռակա ուսուցման համակարգում ուսման վարձերը կբարձրանան. աճը կկազմի առնվազն 30-50 հազար դրամ: Երևանի պետական համալսարանում, օրինակ, սերվիս մասնագիտության վարձաչափը կավելանա 32, տնտեսագիտություն  մասնագիտության դեպքում ` 40, իսկ ահա  իրավաբանականում` 56 հազար դրամով:

Այն, որ  նեկրայումս շատ ու շատ բարիքներ մեր երկրի քաղաքացիների գերակշիռ մասի համար շարունակում են անհասանելի լինել`ի տարբերություն ասենք քիչ, թե շատ նորմալ երկրների, ցավալի, բայց անհերքելի իրողություն է: Բայց  գոնե մեր երկրի համար,որ զուրկ է բնական ռեսուրսներից ու աշխարհին առաջարկելու քիչ բան ունի,գիտությունն ու դրա հիմքը հանդիսացող կրթությունը պարզապես հասարակական բարիքներ չեն,դրանք մեր ազգի ապագան են,մեր վաղվա օրվա երաշխավորները:

Ու հիմա, փաստորեն, ի՞նչ է ստացվում, մի՞թե ոչ այն,որ Մկրտչյանի թողտվությամբ ու լուռ համաձայնությամբ փորձ է  կատարվում մեր երեխաներին`վաղվա մեր սերնդին զրկելու ապագայից,վերածելու Հայաստանը բացառապես տաքսիստների ու վաճառող-կոնսուլտանտների երկրի,ուր ուսում ստանալը պետք է լինի ընտրյալների` հարուստների զավակների մենաշնորհը`վերածվելով  բացառապես էլիտաների համար նախատեսված զվարճանքի (գաղտնիք չէ,որ ամենատաղանդաշատ ուսանողները դուրս են եկել այն ընտանիքներից,որոնք ամենևին էլ չեն առանձնացել իրենց նյութական կարողությամբ ու հասարակությունում զբաղեցրած դիրքով):

Հետևաբար` մեր պես սոցիալապես անապահով երկրում ուսման վճարի նույնիսկ մեկ դրամով թանկացումը կարող է շատ ավելի խորն ու հեռուն գնացող հետևանքներ ունենալ,քան առաջին հայացքից ոմանք ու,առաջին հերթին,նախարար Մկրտչյանը,կարող են պատկերացնել:

Փաստորեն`ի՞նչ է ստացվում, բարձրագույն կրթությունը հանրամատչելի դարձնելու փոխարեն այն դարձնում են անմատչելի՞:Է՛, ո՞րն է այստեղ տարրական տրամաբանությունն ու սոցիալիստական գաղափարախոսությունից ծնունդ առած դաշնակցական գաղափարախոսության բնական ազդեցության տարրը,մի՞թե հօդս է ցնդել,գոլորշիացել… Անկասկած է`ինչ մակարդակի էլ բարձրացվի հայաստանյան կրթությունն ու որքան էլ բուհերը կատարելագործեն ուսումնական իրենց ստրատեգիան,քանի դեռ Հայաստանում կրթությունը հայ ընտանիքին արժենում է աստղաբաշխական գումարներ,արժեք չի ունենա որևիցե դրական փոփոխություն. ո՞ւմ են պետք բարիքներն, եթե դրանք անմատչելի են:

norlur.am