Հուլիսի 11-ի Կառավարության նիստում նիկոլ Փաշինյանը որոշել էր «աչքալուսանք» տալ ժողովրդին՝ գուցե շատերի համար անակնկալ կերպով հայտարարելով, որ 2020-ից կենսաթոշակները բարձրացվելու են մի ամբողջ 10%-ով: Փաշինյանը միաժամանակ հայտարարել է, որ վեջապես լուծվելու են երկրաշարժից տուժածների այն բոլոր խնդիրները, որոնք հանձն է առել պետությունը՝ շեշտելով, որ սեպտեմբերից բարձրանալու են նաև ուսուցիչների աշխատավարձերը:

Փաշինյանի կողմից արվող նույնաբովանդակ «աչքալուսանքները» վերջին ժամանակներում սկսում են կարծես ստանալ ավանդական բնույթ: Որոշ ժամանակ առաջ էլ խոսք էր գնացել նվազագույն աշխատավարձի շեմի բարձրացման մասին: Որոշվել էր որպես նվազագույն շեմ սահմանել 68000 դրամը:
Իհարկե, հանուն օբյեկտիվության պետք է խոստովանել, որ բոլոր դեպքերում վատ չէ, երբ տեղի է ունենում աշխատավարձերի կամ կենսաթոշակների բարձրացում ՝ցանկացած չափով, սակայն ակնհայտ է նաև, որ առաջին հայացքից խիստ դրական երևացող այդ քայլերն իրականում իրենց խորքում հարց չեն լուծում մի քանի պատճառներով:
Նախ՝ ինչ վերաբերում է թոշակների բարձրացմանն, ապա պետք է մի շատ բնական հարց տալ Կառավարության ղեկավարին՝ ի՞նչ խնդիր է լուծելու բնակչության խոցելի այդ խավի համար 10% ավել փող ստանալը, արդյոք սա պոպուլիստական քայլ չէ՞: Ավելի ճիշտ չէ՞ր լինի, արդյոք, եթե բոլորի կենսաթոշակները 10%-ով բարձրացնելու փոխարեն, որոնց շարքերում կան նաև ասենք 100000 և ավել փող ստացողներ, այդ գումարներն ուղղվեին այն քաղաքացնիների ուղղությամբ, ովքեր ստանում են կա՛մ նվազագույն բավարարում՝ աշխատանքային ստաժ չունենալու պատճառով, կա՛մ նվազագույնից մի փոքր ավել՝ ասենք 30-35000 դրամ: Շատ ավելի նպատակային կլիներ, եթե բոլորին նույն արշինով չափելու փոխարեն, շեշտադրում կատարվեր խոցելի վիճակում հայտնված խմբերի վրա: Այդպես գոնե հնարավոր կլիներ ասենք 30000 ստացողի թոշակը հասցնել ոչ թե 33000-ի, որն ընդհանրապես խնդիր չի լուծում, այլ՝ ասենք, մի 40000-ի, ինչն ավելի արդարացի կլիներ ու նպատակային:
Մյուս կողմից՝ բաց է մնում երկրում բազային կենսաթոշակի հարցը, որն, ինչպես հայտնի է, ամենացածրերից մեկն է ԱՊՀ երկրների շարքում: Քանի դեռ բազային կենսաթոշակի շեմը շարունակում է չնչին լինել, այս ոլորտում էական խնդիր լուծելու մասին կարելի է մոռանալ, քանի որ առաջին հայացքից ողջունելի թվացող որոշումները ներկա իրողությունների պայմաններում, վերածվում են սովորական մարդահաճության, «ռեպուտացիա» փրկելու ոչ գործուն միջոցի:
Շատ խելք պետք չէ ունենալ, սակայն, որպեսզի հնարավոր լինի գլխի ընկնել, թե իրականում որն է Փաշինյանի կառավարության ժողովրդահաճո որոշումների բուն նպատակը:
Ինչպես ցույց են տալիս վերջին ուսումնասիրությունները, իշխանությունների վարկանիշը վերջին շրջանում էական անկում է ապրել: Ընդ որում՝ հիասթափության պատճառ է դարձել Փաշինյանի կառավարության կողմից վարվող սոցիալ-տնտեսականի քաղաքականությունը. մարդիկ ամենաշատը բողոքում են աշխատատեղերի չգոյությունից, կենսաթոշակների ցածր մակարդակից, աշխատավարձերի ոչ բավարար լինելուց: Ենթադրելի է, որ Փաշինյանին նույն կենսաթոշակները 10%-ով բարձրացնելուն մղել է «Միջազգային Հանրապետական Ինստիտուտի» (IRI) կողմից վերջերս հրապարակված սոցիոլոգիական ուսումնասիրության արդյունքները, որոնք, մեղմ ասած, իշխանությունների համար խիստ անհրապույր են ստացվել:
Փաշինյանը հասկացել է, որ իր՝ պոպուլիստական հայտարարությունների, սրա–նրա գլուխը ցխելու, հանգիստ տեղը նստելու մասին կոչերն այլևս ոչ արդյունավետ են ու ընդունակ չեն բավարար մակարդակի վրա պահելու իր վարկանիշն, ուստի՝ որոշել է մարդկանց աչքերին թոզ փչելու քաղաքականություն վարել՝ իբր ցույց տալու, որ հասարակական պահանջմունքներն իր կողմից անտեսված չեն, և Կառավարությունն անպայմանորեն հաշվի է նստում «ժող ջանի» հետ:
Ակնհայտ է, սակայն, որ նմանօրինակ տրյուկներով այլևս անհնար է լինելու ժամանակ ձգել: Հասարակությունը Փաշինյանից հիասթափվում է շատ արագ, ինչը ստիպում է «ժողովրդի վարչապետին» հապճեպ որոշումներ կայացնել, որոնք, սակայն, ժողովրդի կյանքը որևիցե կերպ չեն փոխելու և արվում են զուտ ինքնափիառի համար: